Dziś mija rok odkąd Ciebie nie ma. Czy przyzwyczaiłam się do Twojej nieobecności? Nie, chyba nie... Myślę o Tobie codziennie, ciągle łapię się na tym, że zastanawiam się, co Ty byś o tym pomyślał, jak Ty byś to zrobił? Za każdym razem, gdy próbuję jakiś nowy przepis, zastanawiam się, czy Tobie by to smakowało? A kiedy dochodzę do wniosku, że pewnie tak, to jestem zła, że nie zrobiłam tego wcześniej.
Biszkoptu nadal nie zrobiłam, ale ciągle słucham Twoich płyt. Lubię czasem siąść i pooglądać zdjęcia, powspominać, tak, jak robiłam to z Tobą. Tylko jest mała różnica... teraz płyta inaczej brzmi, zdjęcia wywołują odrobinę smutku, czekolada nie ma już takiego smaku jak kiedyś.
Wiem, że starałam się jak mogłam, ale nadal żałuję, że nie poświęciłam Ci więcej czasu.
I wiem, że w wielu ważnych momentach mojego życia będzie mi Ciebie bardzo brakować.
Mam nadzieję, że byłeś ze mnie dumny.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz