Polska, złota jesień

 Starałam się uchwycić piękno jesieni w chwilach, gdy były przebłyski słońca... Tak, taką jesień lubię... Kolorową, słoneczną, ciepłą...

30 raz

Odchodzisz już 30 raz...
Które to już nasze pożegnanie? Które z kolei? Na jak długo? Które pierwsze się wyłamie? Już w parę minut po "rozstaniu" kusiło mnie (nadal kusi) aby wysłać Ci wiadomość. Raptem przed kilkoma dniami mówiliśmy, że nie jest realne abyśmy się traktowali jak obce osoby, że to nienaturalne. A dziś... dziś mi mówisz, że tego właśnie chcesz. Już kilka razy próbowaliśmy, nie wyszło. Stwierdziłeś, że to dlatego, że tak naprawdę tego nie chciałeś, że chciałeś tego dla mnie. Tylko czy JA tego kiedyś chciałam? Czy chciałam tego, bo inni tego chcieli i oczekiwali? I mimo, że jakoś nie wierzę, aby to miało szanse się udać, bo wydaje mi się, że pewnie prędzej czy później znów się odnajdziemy... To jakoś mi smutno, pusto.. Wybrałeś idealny moment, na kilka dni przed moimi urodzinami, na kilka dni przed okresem... może właśnie dlatego właśnie teraz nawet uroniłam łzę...
Pytałeś, czy mi ulżyło, czy mi lepiej? Od razu Ci powiedziałam, że nie. Teraz mogę Ci powiedzieć, że nawet jest mi ciężej, gorzej.. Chyba właśnie straciłam jakąś część siebie... Kogoś, kto co jakiś czas pojawiał się w moim życiu. W mniejszym bądź większym stopniu w nie ingerował, miał na nie wpływ. W mniejszym lub większym stopniu świadomie. I co? I teraz nagle, po tylu latach... Jak obcy sobie ludzie?! "Nie podchodź do mnie, nie interesuj się". Może nie było tego po mnie widać, może nie dałam tego po sobie poznać, ale zabolało mnie to. A może właśnie to zauważyłeś? W końcu... rozumiemy się bez słów, tak dobrze się znamy... W swojej obecności usunęliśmy swoje numery telefonów... Tylko wiesz? Jak się chce, to znajdzie się kontakt do tej drugiej osoby...
Ciekawi mnie, czy odpowiesz mi "cześć" gdy w roztargnieniu pierwsza się z Tobą przywitam.Chociaż... czy będę miała okazję? Nie zapowiada się na to. Sam mówiłeś, że zmienisz mocno godziny wyjść z psem, że nawet gdy mnie zobaczysz, to będziesz mnie unikać, że znikniesz...
Może właśnie tak będzie prościej? Tak łatwiej? Tylko wiesz... Wydaje mi się to naprawdę strasznie nienaturalne, dziecinne... Rozumie, przestać pisać do siebie, spotykać się... ale nie powiedzieć sobie "cześć" na drodze? To chyba jakieś nieporozumienie. Ale ok, skoro tego chcesz...
Rozmowa, nawet z samym sobą, pomaga

Szału nie ma...

Niektórzy wieścili mu, że będzie karykaturą księdza. Niespełna jedenaście lat jego kapłaństwa to m.in. stworzenie domowego hospicjum, potem budowa od podstaw hospicjum stacjonarnego; organizacja Areopagów etycznych – letnich warsztatów dla studentów medycyny; praca katechety w szkole, gdzie ani uczniowie nie oszczędzali jego, ani on ich. 1 czerwca 2012 r. zdiagnozowano u niego nowotwór mózgu. Teraz, po dwóch operacjach, poddawany kolejnym chemioterapiom, nadal pracuje na rzecz hospicjum i służy jego pacjentom. Wspiera też swoich dawnych uczniów i wychowanków – niejednemu z nich pomógł wyprostować życie. Mówi, że jest „otwarty na cud”, ale jednocześnie przygotowuje się na to, żeby „dobrze przeżyć swoją śmierć”.

Janek ma ze swojego okna niezwykłą perspektywę: i na śmierć, i na życie może patrzeć z dystansu. Na śmierć, bo wciąż żyje pełną piersią. Na życie – bo świadomie i mądrze codziennie zmaga się ze śmiercią. I o życiu, i o śmierci mówi więc takie rzeczy, że oczy stają czasem w słup, a z nóg spadają ciepłe kapcie. Tu nie ma ani grama ględzenia, jest obudzona po zderzeniu ze ścianą ostra, kryształowa intensywność. Janek lubi powtarzać, że przed śmiercią bardzo chciałby jeszcze zrobić coś pożytecznego. Właśnie zrobił.
Szymon Hołownia

A ode mnie?

Można mówić w sposób piękny o życiu i śmierci. Można dowiedzieć się, że śmierć powinno się godnie przeżyć. Ks. Jan w sposób szczery i otwarty mówi o tych trudnych dla nas sprawach, ale także o innych, ponieważ zostają w książce również wspomniane lekcje religii księdza, na których zostają poruszone tematy poczęcia, in vitro, aborcji, okresu dojrzewania, śmierci.
Myślę, że jest to świetna książka dla tych, którzy mają bliskich ciężko chorych oraz także tych, którzy ich stracili. W pierwszym przypadku, może pokazać w jaki sposób można rozmawiać z osobą chorą, jak można jej pomóc aby nie zaszkodzić, chociaż nam się wydaje, że robimy dobrze. W drugim, pomoże zrozumieć pewne rzeczy, poukładać je sobie.
Wiem, że książka ta pomoże mi osiągnąć moje Katharsis, ale to musi jeszcze potrwać.
Na pewno do niej jeszcze wrócę, bo przeczytałam ją raz, dosyć szybko. Przy kolejnej lekturze na pewno poświęcę na nią więcej czasu, bardziej się nad nią pochylę, zastanowię, zagłębię. Bo warto

Everest

W sobotę razem z moim D. byliśmy w kinie. Zostałam zaproszona na "Everest" i chyba nie mógł wybrać lepiej, biorąc pod uwagę moją miłość do gór.
Muszę przynać, że początkowo byłam niezadowolona z tego, że film jest z napisami, że seans na 22:30... ale gdy tylko seans się rozpoczął odpłynęłam,
Jeśli ktoś chce się wybrać na "Everest" niech nie liczy na spektakularne efekty specjalne, ale może liczyć na piękne widoki gór. Być może, chociaż na chwilę zaprze Wam dech w piersiach tak jak i mnie się zdarzyło, Akcja filmu rozgrywa się w 1996 roku, opowiada tragiczną historię himalaistów, którym przyszło zmierzyć się z surowymi warunkami panującymi w górach. Jednak coś jest w stwierdzeniu, że miłość i piękno mogą zabić. W filmie ukazana jest surowość, brutalność, walka, którą człowiek musi zmierzyć z górą, ale przede wszystkim z samym sobą aby zdobyć szczyt. Pokazane jest to, co ciężko zrozumieć przeciętnemu człowiekowi, który uważa, że da radę, wie lepiej. Czasem trzeba odpuścić tuż przed szczytem, aby móc zejść na dół, aby przeżyć. Gdy zaczyna brakować tlenu, gdy człowiek jest wycieńczony, a na dodatek pogoda gwałtownie się zmienia... można zginąć i zdarza się to nawet najlepszym. Dlatego warto o tym pamiętać idąc także w nasze Tatry. Nie tylko niedoświadczeni i na ośmiotysięcznikach giną...
Zdecydowanie polecam, film sprawił, że czułam się jakbym była członkiem wyprawy

Kolejna jesień...
Wieczory są już chłodne, coraz wcześniej robi się ciemno... Poranki zamglone, trawa w rosie...
Ale dziś jest słonecznie, chłodno, ale w słońcu przyjemnie. Warto iść na spacer i łapać promienie słońca, teraz będzie go coraz mniej. Obawiam się, że nie tylko na dworze, ale i w środku.
Jak pogodzić się z przeszłością? Jak sprawić aby nie wracać ciągle do niej?

Chyba niestety jestem jednym z tych ludzi, którym ciężko zrobić krok naprzód. Zwłaszcza, że ostatni czas nie był najlepszy. Ciągle tam wracam, tkwię w przeszłości i próbuję, próbuję każdego dnia z nią walczyć, pogodzić się z nią.

Ostatnio próbowałam sobie co nieco poukładać w głowie podczas rozmów z K. na spacerach. Nie wiem czy jestem silniejsza niż wtedy, ale wiem, że na pewno się zmieniłam. Tylko, czy właśnie tego chciałam?